BEN HASAN, SEN HAYDAR…

BEN HASAN, SEN HAYDAR…

Ben Hasan, sen Haydar…

Birleşti ya yolumuz bir sarışın buğday başağında;
Kimine göre tesadüf, kimine göre kader.
Ben kader diyenlerdenim.
Kader nedir diye defalarca sorup durma…
Ne anlama geldiğini bilenlerdenim.
Şu sarışın buğday başaklarının sarışını sana, esmeri bana kaldı.
Çavdar bakışlarım, karakaşlarım ve kör talihim…
Hepsi harman yerinde topladıklarımdır.
Bir deli rüzgârın, tutulup kanatlarına
Kuşbakışı heybetlerinle giderken;
Ağustos sıcağında kavrulan ben
Eylül rüzgârında savrulan sen…
Un kokulu iki ayrı babanın sabrında yaşadık.
Benim babam öğütürken değirmenin taşında kaderimi
Uncu Süleyman’ın zevcesi
Sultan Hanımın teknesinde yoğrulan
Sen oldun.
Besmele ile sırtladığında rahmetli baban,
Bir torba taze çekilmiş bulguru,
Dökülen tanelerin yerine;
Bereket diye sen doldun.

Ben değirmenin hızlı dönen çarkında,
Sırılsıklam ıslanırken,
Sen bir deniz kenarında,
Umudu bekliyordun.

Su vurdu.
Döndükçe döndü çarkımız.
Ben çarkta döndüm.
Sen feleğin çemberinde
Sadece bir dönümlük değil miydi farkımız?

Ben Hasan, sen Haydar…
İki un çocuğu…
Unumuzda bir mayamızda…
Aynı fırınlarda piştik.
Ayrı yerlere düştüm.
Şimdi aynı kader çizgisinde bir başakta buluştuk.
Senin yine başakların sarışın, gözlerin yeşil…
Ben yine çavdar karası,
Ben yine yürek yarası…
Şimdi Haydar,
Bir olmanın sırası…