Ya Sen?

Ya Sen?

Sana anlatması zor beni…

Anlamazsın.
Tam anladığın yerde,
Belki tanımazsın.
Tebessümde saklanır kaygılarım.
Bir dibe vurur, bir göğe çıkar duygularım.
Bir kelimeyle yıkılır, bir ordudan kaçmam.
Ben kapalı bir kutu gibiyim,
Derdimi kimselere açmam.
Bazen heybetli bir küheylan gibi hissederim kendimi.
Bazen bir hardal tanesi kadar küçük…
Bazen kudururum deli çaylar misali…
Bazen ben durgun eller deli.
Yalnızlığımda bulurum çoğu zaman kimliğimi.
Kalabalıklar içinde bile yalnızlık çekerim.
Gülümseyen dudaklarım mutluluk şarkıları anlatmasın sana.
Ben öfkemi kaşlarımın arasına gizlerim.
Ya Sen?

Baharı severim.
Gelinlik giymiş ağaçları, yeşile bürünmüş yamaçları…
Gücenmesin başka mevsimler,
Hepsi güzeldir bilirim;
Kışın karın beyazı,
Güzün yaprağın sarısı,
Yazın bir başka bakar güneş dağ aralarından,
Gölgelerine sığınsam da ağaçların,
Ben yinede baharı severim,
Tıpkı seni sevdiğim gibi,
Ya sen?

Özlerim çocukluğumu.
Anamın sıcaklığını.
Babamın un kokusunu…
Dedim mi bilmem sana;
Ben değirmencinin oğluyum.
Derdini değirmende öğüten,
Saçlarını unla ağartan,
Yüreği merhamet dolu bir babanın…
Hani cahil derler ya okuma yazma bilmeyene,
Benim babam atmışında öğrendi okuma yazmayı.
Ama atmış yıl tahsil yapandan daha bilgeydi.
Yıllardır ulaşamadım onun seviyesine.
Onun için gözüm hiç yükseklerde olmadı.
Yükseldikçe alçalmak.
Babam gibi olmak istedim.
Babam gibi.
Yani adam gibi.
Ya sen?

Güldüğüme bakma,
İçimde ne fırtınalar kopar benim.
Kimse bilmez ama ben beni yerim.
Sakın aldanma,
Yalan dünyanın güzel suratına bakıp da,
Dünya nimetlerine kandığımı sanma.
Hırs atına binip çok şey istemem.
Olmasın varsın yatlarım, katlarım…
Altımda son model arabalar,
Kapımda uşaklar,
Yeter ki bana kapanmasın,
Pencereler, kapılar, caddeler, sokaklar.
Yeter ki kaşlar çatılmasın,
Gözler kaçamak bakmasın
Yeter ki yürekler benim için,
Nefret tohumu ekmesin.
Ben böyle der, böyle bilirim.
Ya sen?

Anlatamam duygularımı çoğu zaman.
Mısralar yetersiz kalır.
İncitirim diye korkarım pır pır atan yüreğini.
Kır çiçekleri gibi ne kadar sevsem de seni.
Sana seni sevdiğimi diyemem ben.
Ya sen?

Hilâl var ya,
Hani gönderde nazlı nazlı dalgalanan hilâl…
Bir ona tutkunum.
Bir de bir avuç vatan kokan toprağa.
Hülyalara dalarım çoğu zaman.
Bir şiir yazmak isterim birlik üstüne.
İkimizin bir türküsü olsun isterim.
Şeyh Edebâli, Mevlana, Pir Sultan Abdal,
Fatih, Yavuz, Mustafa Kemal…
Benim için vatan Edirne’den başlayıp Kars’ta bitmez.
Sen neredeysen orayı bağrıma kazırım.
Bırak oyunu oynaşı,
Habersiz yolcuyu, sahipsiz yoldaşı,
Dağda çakalı, gökte kuşu…
Ben sen olmaya hazırım.
Ya sen?