BULABİLSEYDİM

BULABİLSEYDİM

Kaybettiğim mısraları bulabilseydim,

Ne şarkılar söyleyecektim gözlerine.

Ne türküler yazacaktım.

Anlatacaktım belki bir sevdanın puslu kalan yerlerini.

Belki de dudaklarımdaki dudak izlerini.

Belki bir bakışın tutkunu olacaktı şiirler.

Belki dirilecekti ölüler.

Belki ölecekti diriler.

Belki sevdalar fışkıracaktı yüreğimin ortasından.

Belki yürek paslanacaktı yasından.

Belki söyleyecekti gözler bakışların anlamını.

Belki damlayacaktı yanaklarıma doğru gözyaşları.

Belki yumuşatacaktı mısralar kayaları-taşları.

Belki, belki, belkiler yağacaktı.

Beyaz sayfalar üzerine

Bir kurşun kalemden…

Kaybettiğim mısraları bulabilseydim.

Bir bahar akşamı kaybettim mısraları,

Güneşin battığı an.

Ya senin gidişindi o an.

Ya mısraların bir kuytuya saklandığı zaman…

Üstüne zifiri karanlıklar örtüldü bir yorgan gibi sanki

Açık duran penceremden bir yıldız ışığı bile girmedi.

Topluiğne başı kadar mısraları el yordamıyla bulamadım.

Sen siliniverdin gözlerimin önünden.

Saçların, gözlerin, dudakların yok oldu.

Sanki her şey öldü, ya da yeniden doğdu.

Ya dünya battı.

Ya yeni bir dünya kuruldu.

İşte ne olduysa o an oldu.

Mısralar, beynime çakılı duran mısralar,

Dilimden düşmeyen,

Hece hece,

Harf harf,

Ezberlediğim mısralar,

Kayboldu.

Bir bilebilsem nerede olduklarını…

Hangi yarasa gibi, hangi mağaraya dolduklarını…

Yerin yedi kat altında olsun,

Güneşin on kat üstünde…

Bir duyabilsem,

Bulduklarını.