KAYBETTİĞİM MISRALAR
Kaybettiğim mısraları
bulabilseydim.
Ne şarkılar söyleyecektim
gözlerine.
Ne türküler yazacaktım.
Anlatacaktım belki bir
sevdanın puslu kalan yerlerini.
Belki de dudaklarımdaki dudak
izlerini.
Belki bir bakışın tutkunu
olacaktı şiirler.
Belki dirilecekti ölüler.
Belki ölecekti diriler.
Belki sevdalar fışkıracaktı
yüreğimin ortasından.
Belki yürek paslanacaktı
yasından.
Belki söyleyecekti gözler
bakışların anlamını.
Belki damlayacaktı
yanaklarıma doğru gözyaşları.
Belki yumuşatacaktı mısralar
kayaları-taşları.
Belki, belki, belkiler
yağacaktı
Beyaz sayfalar üzerine,
Bir kurşun kalemden…
Kaybettiğim mısraları
bulabilseydim.
Bir bahar akşamı kaybettim
mısraları.
Güneşin battığı an.
Ya senin gidişindi o an.
Ya mısraların bir kuytuya
saklandığı zaman…
Üstüne zifiri karanlıklar
örtüldü bir yorgan gibi sanki
Açık duran penceremden bir
yıldız ışığı bile girmedi.
Topluiğne başı kadar
mısraları el yordamıyla bulamadım.
Sen siliniverdin gözlerimin
önünden.
Saçların, gözlerin, dudakların
yok oldu.
Sanki her şey öldü, ya da
yeniden doğdu.
Ya dünya battı.
Ya yeni bir dünya kuruldu.
İşte ne olduysa o an oldu.
Mısralar, beynime çakılı
duran mısralar…
Dilimden düşmeyen.
Hece hece.
Harf harf.
Ezberlediğim mısralar,
Kayboldu.
Bir bilebilsem nerede
olduklarını…
Hangi yarasa gibi, hangi
mağaraya dolduklarını…
Yerin yedi kat altında olsun,
Güneşin on kat üstünde,
Bir duyabilsem
Bulduklarını.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder